مترجم سایت

تا پیش از افزایش ناگهانی ارزش مس در سالهای پایانی دهۀ 50 بهره گیری از آلومینیوم به عنوان رسانا خیلی مورد توجه نبود، هرچند تاریخچه کاربرد آن به جای رسانا در کشور بریتانیا به سالهای 1909 تا 1912 برمی گردد. در آن سالها یک کابل d.c. با عایق کاغذی روغنی و با رسانای آلومینیومی ساخته شد که تا سال 1967 همچنان بهره برداری می شد. بهره گیری از آلومینیوم به جای مس در دهۀ 1950 رو به افزایش نهاد و این روند به رغم آنکه برخی پدیده های فیزیکی و شیمیایی کاربرد آن را در حدود معینی محدود می سازد، همچنان ادامه داشته است.

فلز آلومینیوم به خوبی مس غلطک پذیر نیست، رشته های نازک آن توانمندی لازم را برای رویارویی با نیروهای وارده ندارند. توانمندی (استقامت) مکانیکی آلومینیوم در مقایسه با مس بسیار کمتر است و اگر برروی رسانای آلومینیومی کارهای مکانیکی انجام گیرد رساناییش تغییر اندکی می کند. در صورت نیاز پس از هر عملیات مکانیکی، رشته سیمهای آلومینیومی با گرمادهی دوباره به سختی نخست خود باز می گردند (درجهH 4/3). از آنجا که کابلها کمتر زیر کشش قرار می گیرند، بررسی توانمندی کششی درباره آنها بیجا به نظر می رسد. به هرروی اگر سختی رسانای آلومینیومی H2/1 تا H باشد، قابل پذیرش خواهد بود.

آلومینیوم در مقایسه با مس، هم دارای نارساییها و هم برتریهای چندی است، از جمله آنکه رسانایی آلومینیوم از مس کمتر است و به 61% آن می رسد، از سویی چگالی کمتری دارد (3/1 چگالی مس). از سوی دیگر در یک رسانایی برابر، مقطع یک رسانای آلومینیومی 1.6 برابر مقطع یک رسانای مس است، این بدین معناست که از مواد عایق، حفاظ، پرکننده ها، روکش و غلاف بیشتری می باید سود برد. بدین ترتیب در مقایسه دو کابل معادل مسی و آلومینیومی با غلاف فلزی، سبکی رسانای آلومینیومی اثر چشمگیری در کاهش کلی وزن کابل نمی گذارد.
سرانجام با در نظر گرفتن همه جوانب، گنجایش یک کابل آلومینیومی 80-78 درصد گنجایش یک کابل مسی با مقطع یکسان می گردد.