واژه کابل به معنای طناب کلفت می باشد که در زبان فارسی با تلفظ فرانسوی آن کاربرد یافته است این مفهوم در پی به کارگیری سیم های روکش دار در صنعت برق پا گرفت و امروز یکی از مهمترین افزارها در شبکه های برقی است. دستیابی به نخستین فناوری (فن آگاهی) برای ساخت کابل یا رساناهای روکش دار تا سال 1830 (1209 خورشیدی) نیز به عقب بر می گردد، هر چند سر آغاز گسترش (جهانی شدن) این فناوری به دهۀ 80 سدۀ نوزدهم برمی گردد. سیمهای روکشدار از به هم تابیده شدن چند رشته سیم نازک مسی و روکشی از جنس گونه ای کائوچوی طبیعی به نام « گوتا پرچا » ساخته شدند. « گوتا پرچا » ماده ای خمیری به شمار می رفت که پس از اندودن سیم و پیمودن فرآیندهای بعدی حالت کشسان (لاستیکی) پیدا می کرد. به این گونه سیمها، سیمهای با روکش لاستیکی نیز می گفتند. هر کابل دارای دو بخش اصلی: رسانا و عایق است ولی بسته به زمینه کاربرد و رده ولتاژ ساختمان آن پیچیده تر شده و بخشهای دیگری مانند لایه های حفاظ درونی و بیرونی (حفاظ رسانا و حفاظ عایق)، لایه های بسترساز (Bedding) تزریقی یا نواری، مواد الیاف پرکننده، مواد ضدآب، حفاظهای فلزی، غلاف، زره و روکش پلیمری و کنفی و جز آن به کابل افزوده می شود. در طراحی ساختمان کابل رساناها، حفاظهای فلزی و غلاف و زره از مواد فلزی، عایق، پرکننده ها، برخی از لایه های بسترساز و پرکننده از مواد پلیمری نارسانا و حفاظهای درونی و برونی و برخی از لایه های پرکننده یا بسترساز از جنس مواد نیمه رسانا (ترکیب های مواد پلیمری با زغال) هستند.